روان کننده های معمولی بتن

روان کننده های معمولی بتن

روان کننده ها موادی می باشند، با قابلیت کاهش آب لازم برای گرفتن بتن.
این محصولات هم چنین توانایی افزایش میزان کارایی مخلوط بتن را بدون احتیاج به عوض کردن نسبت سیمان به آب دارا می باشند
این افزودنی‌ها قادرند مرغوبیت بتن را به منظور دستیابی به مقاومتی مشخص و با صرف سیمان کمتر افزایش دهند.
بعلاوه این محصولات شرایط بتن ریزی را نیز آسان تر کرده و در صورتی که کیفیت سنگدانه های سیمان پایین باشد، می توانند آن را بهبود بخشند.

تاریخچه 

از حدود دهه ی سی ام بعد از میلاد، مواد روان‌کننده بتن شناخته شده و خواص آنها مورد مطالعه قرار گرفت.
پیش از کشف خواص روان کننده ها تغییر در ساختار و خواص بتن تنها با تغییر در نسبت آب به سیمان میسر می شد.
اگر میزان عیار سیمان را ثابت در نظر بگیریم با زیاد کردن آب کارایی مخلوط افزایش می یابد،
اما بالا رفتن نسبت آب به سیمان کاهش مقاومت را به دنبال خواهد داشت.
برای یکی نگه داشتن نسبت آب به سیمان باید عیار سیمان نیز بالا می رفت که این امر موجب جمع شدگی ، تولید گرما و … می شود.
بنابراین پیدایش افزودنی های بتن، تحولی شگرف در این زمینه ایجاد کرد.

ترکیبات روان کننده ها

مهم ترین مواد مصرفی برای تولید روان کننده ها (کاهنده های آب)

  • اسیدهای اصلاح شده و اصلاح نشده لیگنوسولفونیک و نمک‌ها و مشتقات آنها
  • اسیدهای اصلاح شده و اصلاح نشده هیدروکسیلات کربوکسیلیک و مشتقات و نمک های آنها
  • عناصر و ترکیباتی مانند فسفات ها، کربوهیدرات ها، کلرایدها، روی، ترکیبات قندی و پلی ساکاریدها
  • ترکیبات آلی و پلیمری، مشتقات نفتالین و ملامین

ساز و کار 

خمیرهای سیمان، عموماً به صورت توده‌های ذره های جامد می باشند،
به طور طبیعی تمایل دارند که به شکل خوشه ای تراکم بیابند.
با اضافه کردن روان‌کننده ها (کاهنده آب) جاذبه ی میان ذرات کاهش یافته،
قابلیت حرکت بیشتر شده، و زنجیره های ایجاد شده فرو می پاشند،
نتیجه جابجایی بیشتر و روان شدن مخلوط می باشد.

این پست توصیه می شود

نظرات