انواع شاتکریت

شاتکریت

انواع شاتکریت

کاربرد انواع شاتکریت

بتن پاشیده یا شاتکریت یک روش برای اجرای سازه های بتنی است که در بعضی از عملیات های اجرایی مانند:

اجرای پوشش موقت تونل ها، عملیات ترمیمی و اجراء سازه های جدار نازک و یا زمانی که شکل کار پیچیده است
و قالب بندی مشکل و پر هزینه می باشد، از شاتکریت استفاده  میشود.

استفاده از این نوع بتن به وسایل و تجهیزات خاص ، تجربه و کارگران مجرب در بتن پاشی نیاز دارد.
خوبی و مزیت بتن شاتکریت در مقایسه با بتن معمولی این است که ،به قالب بندی نیاز نداری.

البته در بتن پاشی محدودیت هایی در اندازه سنگدانه ها وجود دارد.
به عبارتی اگر حداکثر اندازه سنگدانه ها از یک سانتی متر کوچکتر باشد
به عملیات بتن پاشی، گانایت و اگر بزرگتر باشد شاتکریت گویند.

انواع شاتکریت :

شاتکریت را می‌توان از نظر روش اختلاط به دو دستهٔ کلی تقسیم کرد :

  • شاتکریت خشک
  • شاتکریت مرطوب (تر)

نحوه اجرای شاتکریت خشک :

در روش شاتکریت خشک  ابتدا مواد ( مخلوط مصالح سنگی و سیمان )
به صورت خشک و با درصد بسیار کمی آب به کمک کمپرسور مخلوط می‌شوند
و قبل از خروج از نازل به آن‌ها آب اضافه می‌شود. در این روش بر خلاف روش مخلوط تر،
آب درانتهای مسیر و قبل از خروج از نازل به مخلوط اضافه می‌شود.

به دلیل اینکه در این روش از سنگدانه های درشت استفاده نمی شود
بنابراین این بتن مقاومت فشاری بالایی ندارد
و به دلیل اینکه فقط در مرحله ی آخر آب به مخلوط اضافه می شود امکان دارد به همه ی دانه ها و مخلوط ما آب کافی نرسد
و در نتیجه عملیات هیدراته شدن به درستی انجام نشود.

بنابر این، از این روش برای روکش و همچنین کارهای تعمیراتی که ضخامتشان کمتر از ۱۰ سانتی متر است، استفاده می شود.

مزایای شاتکریت تر

آب بندی مناسب

تولید گردوغبار کمتر

پرتی کمتر در حین اجرا

چسبندگی بهتر به میلگرد

سرعت اجرای بیشتر نسبت به فرایند خشک

دقت بالا در زمان اختلاط به دلیل مکانیزه بودن

افزایش ضخامت لوله‌های بتنی در محیط‌های خورنده

امکان اجرای سازه‌هایی با شکل منحنی یا غیرمنظم

معایب شاتکریت تر

مقاومت اولیه نسبتا پایین

هزینه بالای دستگاه و نیروهای انسانی

محدود بودن فاصله از محل اختلاط تا محل اجرا

کوتاه بودن زمان سخت شدن شاتکریت و محدود شدن زمان اجرای پروژه

نکات اجرایی انواع شاتکریت

در روش بتن پاشی خشک که رایج تر از روش تر می باشد حداکثر اندازه دانه ها عموما به ۱۰ میلی متر و به ندرت به ۲۰ میلی متر محدود می گردد که مورد تأکید مبحث نهم مقررات ملی ساختمان ایران نیز می باشد. همچنین نسبت وزنی مناسب سنگدانه به سیمان در این روش بین ۳.۵ تا ۴ است. به علاوه به دلیل اینکه در روش خشک جهت انتقال سنگدانه ها به سر نازل نیاز به تزریق آب نمی باشد عموما نسبت نهایی آب به سیمان پائین و در نتیجه کیفیت عمل بالا می باشد
در مقام مقایسه در صورت استفاده از مواد روان کننده، می توان نسبت آب به سیمان را در روش تر به ۰.۴ نیز محدود کرد. عیار رایج سیمان در روش تر در حدود ۳۵۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم بر متر مکعب است.
در این صورت انتظار می رود که بتوان به یک مقاومت مشخصه ۲۸ روزه (نمونه های مکعبی) بین ۳۵ تا ۵۵ مگاپاسکال دست یافت.

جهت اطلاعات بیشتر از محصولات بتن شیمی و نحوه سفارش با کارشناسان ما در تماس باشید.

این پست توصیه می شود

نظرات